Om per reclamevlak een unieke VAC-score te kunnen bepalen, is gebruik gemaakt van zichtbaarheidsmodellen die zijn ontwikkeld o.b.v. twintig jaar eye-tracking onderzoek naar buitenreclame door dr. Paul Barber (London University) en Simon Cooper Associates. Deze modellen zijn eerst geijkt en aangepast aan het Nederlandse straatbeeld. Er is aanvullend eye-tracking onderzoek gedaan naar specifiek Nederlandse verschijnselen als fietsers, A0-formaat, en snelwegmasten. Ook de verschillen tussen reclamevlakken in een stedelijke en niet stedelijke omgeving zijn onderzocht.

Met behulp van het model kon bepaald worden in hoeverre eerder genoemde zichtbaarheidsfactoren van invloed zijn op de contactkans met een reclamevlak.

De belangrijkste factoren die onderzocht werden waren:

1. Afstand van een vak tot de (stoep-) rand van de weg (zichthoek)
2. Formaat/omvang: Abri, Billboard, Megaboard
3. De hoek van het vak t.o.v. de weg
4. De breedte van de weg, het aantal rijbanen
5. Verlichting: wel/niet aanwezig, gedurende dag en/of nacht
6. Omgeving: ‘clutter’ (aandacht ruis)
7. Afstand waarop, of de tijd waarin, een vak zichtbaar is.

De Nederlandse omstandigheden zijn direct vergelijkbaar met voorgaande onderzoekresultaten in andere landen, wat betekende dat het Europese model kon worden gebruikt.
De wijze waarop fietsers (rond) kijken in het verkeer en naar reclamevlakken vertoont gelijkenis met bestuurders van gemotoriseerde voertuigen (auto’s), maar door hun lage snelheid was de overeenkomst met voetgangers het sterkst.
De verschillen tussen stedelijke gebieden en het platteland bleken aanzienlijk, wat reden was om het onderzoekmodel op dit vlak bij te stellen.
Reclamemasten (langs snelwegen) waren niet eerder in andere onderzoeken opgenomen, maar het vooronderzoek toonde aan dat zij binnen de geëxtrapoleerde versie van het Europese model pasten.

Op basis van deze bevindingen is het Europese model aangepast, zodat het definitieve Nederlandse zichtbaarheid model kan worden beschreven als een fusie van de resultaten uit studies in de UK, Finland/Zweden en Nederland.

Bij het bepalen van de VAC’s van reclamevlakken op bussen en trams, is voortgeborduurd op vergelijkbaar onderzoek in Ierland en Finland (single-deckers). De voornaamste zichtbaarheidfactoren zijn het formaat en de positie van het reclamevak. Een extra factor was de grote verscheidenheid aan mogelijke posities van autoverkeer, fietsers en voetgangers ten opzichte van de bus/tram, bijvoorbeeld erachter rijdend, passerend, tegemoetkomend of op een kruispunt. Ook is het aantal bussen met campagnes in verhouding tot het totale aantal bussen in de regio meegewogen, alsmede het gegeven of de bus vaste of wisselende routes rijdt.